Premio Raíña Lupa da Deputación da Coruña 2006 Velaquí a viaxe iniciática dun adolescente a Libunca, o país dos mortos. O encontro cos habitantes do Alén, e todo o proceso que tecen os designios para el e o seu pobo, converterán a súa viaxe nun camiño de maduración tras o cal nada será igual. Viaxar a Libunca será, pois, como viaxar no tempo. Polo tempo histórico, afastado pero sorprendentemente próximo, dun pobo, e a través do tempo persoal dun rapaz que está a descubrir a vida.

Tempo de Amoras , de Tereixa Roca é unha colección de relatos de formación (estilo  Bildungsroman ) publicada en 2025. Son historias independentes e coesas que exploran a etapa da vida entre a infancia e o final da xuventude, abordando experiencias desde a primeira privación ata a descuberta da ambigüidade da palabra e o amor.

Mercedes volveu dos EUA embarazada dunha filla, Indira, á que nunca lle desvelou a identidade do seu pai. Tres décadas transcorren entre esa viaxe de ida e volta de Ribadomar a Denver, para cursar estudos universitarios, e a de Indira, quen segue as pegadas da súa nai e regresa de América con información inesperada e reveladora.

Unha novela imprescindible para comprender a evolución da narrativa galega do século XX. Publicada en 1930, cando o seu autor tiña 42 anos, pódese considerar a biografía espiritual dos homes da Xeración Nós. O seu protagonista, Adrián Solovio, é un dos personaxes que xa figuran no patrimonio literario galego. A súa historia é a da procura da identidade, a da descuberta do que representa Galicia como realidade con carácter e existencia de seu. Rexa, ben construída, cunha prosa efectiva que transmite ao lector unha gran capacidade para visualizar a narración a través dun estilo directo, de frase curta,  Arredor de si  conseguiu situar a novela galega na vangarda da época.

Un asasinato múltiple cometido no medio rural galego é o punto de partida argumental que Xurxo Borrazás aproveita para reconstruír non tanto a historia dunha traxedia persoal coma a traxectoria social dun mundo, dun espacio real que o mesmo autor coñece á perfección. Desta volta, Xurxo Borrazás propón unha visión crítica tanto máis efectiva canto a ficción na que se apoia non só emprega as convencións literarias senón que as subverte, obrigando á narración a amosarse tal cal: un presente narrativo que pode ser un presente real, unha historia de ficción que intensifica a propia función narrativa ata acadar unha verosemellanza incuestionable.